Mostrando entradas con la etiqueta Monse. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Monse. Mostrar todas las entradas

miércoles, 18 de mayo de 2011

Modulo 10,módulo de respeto

Aquí estamos, como siempre un día más
Soy Montse y voy hablaros de lo que para mi y para la mayoría significa el modulo de respeto:
Normas y más normas

Veo de lo mas normal que ya que tenemos que convivir con todo tipo de clase haya un respeto entre nosotras para hacernos a nosotras mismas la vida mas tranquila en estas casas, que el modulo esté tranquilo y que a la peña conflictiva la quiten de aquí.Pero veo excesivo todas las normas que nos han puesto, no sé a donde quieren llegar.Todas somos mayorcítas para saber que el lugar donde uno vive tiene que estar limpio.Que una tiene que asearse cada día y que hay que estar presentables
Hay otras que las veo bien, como desayunar en el comedor, mantener el modulo limpio,pero hay otras ilógicas como caminar por el patio en circulo ¿que tendrá que ver esto con el respeto? No lo entiendo parecemos robots tenemos el día completamente programado ,según ellos, para mantener todo el día la cabeza ocupada yo no necesito mantenerme ocupada y menos en algo que no me gusta, esto tendría que ser voluntario y no obligatorio, no me gusta estar rodeada de gente, ni exigirle a otra compañera que haga su destino, porque a mí tampoco me gustaría que me lo hiciesen, pero como presidenta del modulo me veo en la obligación de hacerlo y no es plato de buen gusto de verdad.
Pero también pienso que si todas ponemos un poquito de nuestra parte, todo esto irá para adelante ,bueno solo lo pienso por tiempos, ya que no pueden pretender que este modulo sea igual que otros módulos de respeto que hay en esta prisión, pues a diferencia entre ellos, es que el de mujeres, éste,este modulo está dividido en dos grupos,y lo que no pude ser es que una planta tenga que limpiar ,y en la otra limpia solo quien quiere, entonces ya existen los conflictos ,que ahora mismo no hay, pero que ya vendrán , ¡ya te digo! vendrán pues nadie es machaca de nadie
Llevo por desgracia muchos años por estas casas y puedo decir que el respeto lo había hace tiempo atrás, tanto con las funcionarias como con las internas sin falta de tanta norma, dios nos librara de tratarlas de tú ,o estar en la cama a la hora del recuento con la luz apagada.. que a la mínima te metían un parte, osea, por la menor tontería del mundo, mismo por saludar o hablar con un familiar o un conocido que te encontraras por el patio.
Como veis me está costando un montón adaptarme a todas estas normas y al módulo de respeto como a todas mis compañeras y a rutinarios cacheos que nos tienen…………
Pero bueno, quitaremos el modulo palante con esfuerzo y mucha, mucha pero que mucha paciencia ES LO QUE HAY

Una luchadora nata

MONTSE

miércoles, 16 de marzo de 2011

Un biquiño a nosa profesora

Hoxe quero darlle un biquiño moi JANDRE a miña profesora de latín, que tanto me gusta, a profesora, non o latín, JA!. Miña pobriña que pasensia ten a coitadiña!.Falando en serio, e unha persoa marabillosa, ela e case tódolos profesores, vale, vale, todos. Ti tamén, si , ti , xa sabes quen es. Agarimos, facedes un traballo que non ten prezo.

Lucia F Costa
Montse

Cuento de navidad con dos meses y medio de retraso

Es DOMINGO NO HAY UN ALMA EN EL PATIO TODAS SE HAN QUEDADO EN SUS CELDAS Y LA PEÑA ESTA MOGOLLON DE MELANCOLICA POR LO QUE SUPONEN ESTOS DIAS ES NAVIDAD Y SE SUPONE QUE DEBERIAMOS ESTAR EN FAMILIA COMO CUALQUIER HIJO DE VECINO, PERO NO ES ASI AQUÍ DENTO, ESTOS DIAS LOS SENTIMIENTOS SE MULTIPLICAN POR MIL, INCLUSO YO QUE DEBERIA DE ESTAR CURADA, PERO POR MAS AÑOS QUE LLEVE ENCERRADA AQUÍ LLEGA LA NAVIDAD Y LO PASO FATAL LO QUE NO LLORO EN TODO EL AÑO LO HAGO EN ESTOS DIAS...
DICHOSAS NAVIDADES
TENGO MUCHISIMA FAMILIA AHÍ FUERA, Y DESDE AQUÍ DENTRO DESEO FELICITARLES LAS NAVIDADES Y DESEARLES UN FELIZ AÑO QUE EL PROSIMO SEA EL MOR AÑO DE SUS VIDAS Y SOBRE TODO QUE NO LES FALTR SALUD DINERO Y AMOR a mis hijos los primeros os quiero
MONTSE GOMEZ ALVAREZ

miércoles, 9 de marzo de 2011

Hemos aprendido...

CONTRASEÑA:
ENCIENDO LA PANTALLA, LE DOY A F.10 Y PONGO CONTRASEÑA 1,HORA Y DIA VOY A MENÚ, SEGURIDAD Y CONTRASEÑA DE ARRANQUE
LE DOY A INTRO ESCRIBO CONTRASEÑA 1. ACEPTO Y LE DOY A F 10. VOY AL MENU ARCHIVO Y VOY A LA HORA Y FECHA Y VAJO A GUARDAR CANBIOS Y SALIR INTRO


_Personalizar pantalla:
Inicio:
Panel de control, después a pantalla y sale menú de propiedades de pantalla ahí cambio lo que yo considere oportuno, le doy a aceptar y ya esta

_Quitar las carpetas innecesarias
Seleccionar todas las carpetas innecesarias, selecione todas las que quise quitar y el arrastre a la papelera de reciclaje

_Vaciar papelera de reciclaje
Pinchar en la papelera con el botón derecho del ratón y seleccione vaciar papelera de reciclaje, cre una carpeta con mi nombre lo hice clonando en un espacio vació del escritorio con el botón derecho del ratón, fui a nuevo y cree una nueva carpeta

_Para gravar
Abrimos p.c y aparece dispositivo de almacenamiento con el nombre (e:) lo abro y lo acepto a un lado abrí la carpeta montse y cliché en un archivo y la arrastre a la ventana del PEN y luego lo volví a poner en su sitio cierro todas las ventanas y antes de quitar el PEN ciclo en el símbolo del PEN que esta al lado de la hora y los altavoces y selecciono extracción segura cuando m e confirma que esta seguro quítalo

FIN

jueves, 17 de febrero de 2011

Un día en la cárcel

A las 8 de la mañana nos avisan por megafonía que es la hora del recuento, lo cual significa que tenemos que estar de pié con la luz encendida y visibles, y pasan celda por celda, para contarnos.En media hora, tenemos que tener todo limpio y recogido, y a las 8.30 nos abren las puertas para bajar al módulo.

Hay un economato donde se venden productos de higiene y de comer ,así que quien quiere y tiene dinero se toma un café con leche, y las que no tengan,pues esperamos la cola en el ofis, que es donde se reparte el desayuno y la comida.

Hay mesas de cuatro personas, y ahí desayunamos a las 9.30, llaman por megafonía a las que están en la escuela para que salgan, y las que no, tenemos toda la mañana para andar por el patio, y si no,por el comedor.Ahora mismo existen dos cursos de costura y manualidades y las que están apuntadas van por la mañana.

Las que quieran subirse de nuevo para el chabolo, a las 10 de la mañana pueden hacerlo, que es lo que hace la mayoría, porque abajo no hay nada que hacer.

A las 12, llegan las de la escuela, y a las 12.30 bajan las que han subido para el chabolo, se abre de nuevo el economato para las que quieran y puedan pagarse un café.

A las 12.45 se come, y a las 13.45 se sube de nuevo para el chabolo, y no te vuleven a abrir las puertas hasta las 16.30, esas tres horas se dedican a descansar o a escribir, ver la tele si la tienes, o a lo que cada una pueda y quiera hacer.

A las 4.30 vuelven a abrir las puertas para que las que deseen quedarse tendrán que escribir en un papel que quieren quedarse, y las que no, pues bajamos al patio o al comedor, sin hacer nada hasta las 19.45, que se reparte la cena, y de nuevo a las 20.30 vuelta al chabolo, hasta el nuevo día que será igual que el anterior, con la misma rutina, y así es como se vive un día entre los muros de Teixeiro.

Monse

viernes, 7 de enero de 2011

cara a cara,con internet








Hola,hoy he tenido mi regalo de reyes, estoy conectando con internet, es mi primera vez y estoy alucinando con tanta modernidad. La verdad que esto es muy dificil, pero me ha emocionado un monton el ver mis videos, es una sensacion rarísima el verte ahí,pero esto era algo impensable hace 9 años cuando comenzamos realizando nuestra 1 revista chicass 10.. ¡quien nos diria a nosotras que llegariamos hasta aqui !! pero aqui seguimos superándonos cada dia más.

Hoy hemos salido a realizar esta actividad por primera vez .Hemos estado las primeras dos horas de la mañana pilar y yo enseñandome a entrar, y ver todo lo que hasta el dia de hoy hemos hecho desde hace 9 años para atras; luego fuimos a buscar a Paca y comimos .
Po la tarde fuimos a un ciber y estuvimos viendo nuestras paginas y la verdad ,que me ha encantado sobre todo al ver a Paca que al igual que yo, fue su 1er encuentro con internet y cuando se vio en un programa de tve que se hizo de chicass 10, se emociono y le cayeron unas lagrimas a lo que pilar y yo la abrazamos, fue muy emocionante, en fin ,que aqui estamos las resistentes ¡que no se diga !
Voy a darle las gracias por primera vez y que no sirva de precedente, a instituciones penitenciarias por darme la oportunidad de estar aqui fuera hoy descubriendo algo muy nuevo para mi, y pensandolo bien, algo que me asusta pues cuando salga a la calle en libertad todo sera diferente para mi ,y creo que sera muy dificil para mi, vivir con tanta modernidad ,pero bueno hay que estar al dia con las nuevas tecnologias.

Quiero mandar un saludo a todos los blogueros del mundo, y a todas mis compañeras del modulo 10 y a las que no han podido salir hoy conmigo pero que saldran
monse.gomez.alvarez

viernes, 17 de diciembre de 2010

Felicitación


Escucha lo que canta el Papá Noel roquero..¡Feliz Navidad!
Montse

miércoles, 1 de diciembre de 2010

porfi,no os olvidéis de nosotras..

HOLA

SOY MONTSE

Aquí estamos otro martes más por no variar

Antes de nada, mandar un saludo a todos los que nos leen esperando que lo sigáis haciendo siempre y que nos mandéis algún comentario pues nos hace muchísima ilusión pues nos subís mucho la autoestima porfié no os olvidéis de nosotras

También quiero mandar un beso y un abrazo enorme a mis tres tesoros AIRAM, ANAHIR YURENNA, y SARAY VANESSA necesito que sepáis que os amo con locura y que sois el único motor de mi vida

FELICIDADES AIRAM mañana 1 de diciembre es tu cumple 20 añitos el ultimo cumpleaños que pase a tu lado tenias solo 7 años pero te prometo recuperaremos todo lo perdido es una promesa

Un beso muy grande para mis hermanas y hermanos a mis sobrinos VANESA REBECA VIRU ANGELES, NATI ETC…… CUIDAROS MUCHIÑO VALEIS TODAS UN MONTON PUTIS

OS COMO LA CARA

MONTSE

miércoles, 24 de noviembre de 2010

Sois auténticos

Hola loquitas

Soy la tía montse

Quiero mandar un beso y un abrazo muy grande a todas mis hermanas y sobrinas de Coruña muy especialmente a Vanesa, Rebeca, Viru que para mi ha sido un gran honor el volver a coger el contacto con vosotros y que sois auténticos me estáis ayudando un montón y alo mejor para vosotros esto no significa nada pero lo que habéis hecho por mi en el permiso y seguís haciendo mandándome ropa jamás en la vida os lo voy poder agradecer gracias por todo y por ser parte de mi sangre

Os quiero

Sobre todo a ti Vanesa

Tu tía montse

Suerte y cuídate puti

TE COMO ESA CARA

viernes, 26 de febrero de 2010

De nuevo he vuelto a la jungla

A las buenas


Soy Montse y de nuevo he vuelto a la jungla.

Ha sido mi 2 permiso después de 8 largos años y me cuesta muchísimo hacerme a la vida en libertad , me veo fuera de lugar porque ahora ya no llevo la misma clase de vida de antes y menos mal porque esa vida solo te trae ruina y cárcel y después de mucho luchar he podido demostrar a mi familia que pueden confiar en mi y aunque no hayan estado ahí en todos estos años se que están ahí para mi y los amo.

También quiero mandar un beso muy grande a macamen y decirte que me has hecho la estancia más agradable, que te has portado de lujo conmigo y necesito que sepas que te quiero un montón y que eres una luchadora nata

Gema tú también te lo has currado un puñado conmigo y carolina lo mismo

Pequechiña eres más que una madre para mí y me has demostrado mucho tanto aquí dentro como fuera y sabes que aquí me tienes gracias a ti y a Macamem.

Un beso

Montse Gómez Álvarez

Caranza Ferrol

martes, 9 de febrero de 2010

El lunes estoy en casa

HOLA


Soy Montse quiero mandar un saludo a todos los ferrolanos en especial a los caranceiros a mis hijos Airam , Anahir Yurenna y Saray Vanesa de Sésamo. Os amo



El lunes salgo de permiso y estoy atacada de los nervios , me han dado 4 días y los voy a disfrutar al máximo con mi familia y espero que mi madre me de un poco de cuartelillo y me deje a mi bola.



Un beso Macamen que el lunes estoy en casa.

domingo, 7 de febrero de 2010

Discurso desde Teixeiro

Quiero agradecer a Fundetecel haber sido finalistas al premio TIC.
Quiero agradecer a las voluntarias que nos apoyan y nos hacen pasar dos horas a la semana unos momentos muy agradables año tras año desde el 2001.
Al centro penitenciario que nos autoriza a la realización de esta actividad Chicass10.
Y a la lucha de todas mis compañeras que no se han rendido y seguimos adelante exponiendo nuestras opiniones libremente al igual que compartidas.
Y aunque no ganemos el premio, para nosotras ya somos ganadoras.

Nuria y Montse

Nota de la colgadora de textos.
Tienen que perdonar nuestros lectores la anacronía temporal, es una de las consecuencia del contexto en el que trabajamos..el tiempo dentro de la cárcel es otra cosa.El retraso en picar y subir el texto es consecuencia de la carencia de él

martes, 1 de diciembre de 2009

Amar y ser amado

Estos textos los trabajamos en el aula el 17/11/09 después de hacer una dinámica de presentación. Quería que expresaran un poco cómo había sido la actividad y sus emociones. Paloma propuso el tema del amor para escribir y yo, con un cuento de Galeano como punto de partida ‘El mundo’, les dije que contaran lo que alguien había visto o estaba viendo desde arriba, lo que pasó o pasaba en la clase. Al final leímos los textos y el cuento de Galeano. Estos fueron sus trabajos:



TEXTO 1

El amor es una cosa muy bonita siempre y cuando creas y lo puedas tener y al mismo tiempo dar, es algo muy especial cuando tienes amor.

Yo creo en el amor porque cuando se tiene eres muy feliz y siempre puedes llegar más allá y tienes por algo que luchar en la vida y tirar para delante.

Yo os digo que una persona si no cree en el amor pues les digo que el amor existe y es algo muy fuerte y que te llena mucho en los momentos que lo necesitas porque tienes algo a tu lado, mejor dicho alguien para amar y ser amado.

Yo es la manera de pensar del amor y poder expresarme aunque pudiera decir muchas cosas más pero os digo esto. Espero que cojáis algo de lo que digo si alguien no cree en el amor.

Muchas gracias

Raquel



TEXTO 2

El amor es un árbol de raíz muy dulce y ¿al final amargo? Creado por Dios para el mundo. Desde arriba veo que al mundo aún le falta más conocimiento del amor.

Dunia para el mundo



TEXTO 3

Están viendo a la Paloma toda loquita cantando y bailando. A la Victoria hablando por la ventana con su pareja Chafi. A la Raquel soplando y riéndose, es ella así, qué se le va a hacer.

A la Daniela amagando escribir algo pero se ve que le cuesta. A la Devora sacando pelos de la hoja. A la Dunia escribiendo toda atenta. La Vicenta toda recta escribiendo más que si fuera una secretaria.

La Ana atenta a lo que le dice Analía para saber lo que tiene que escribir y a la Analía preguntando que día es hoy y mandando callar a la Paloma, pero va de culo porque la Paloma para callarla, hay que ponerle un esparadrapo en la boca y a mí como siempre me ven observando al loro de lo que hace cada una para luego pasar nota. Y por favor, los de arriba, dejad de ser tan pipas.

Montse



TEXTO 4

El amor es algo bello que pasa sin darnos cuenta. Pues la Montse que me deje tranquila. Somos dos personas muy unidas desde que llegué a la prisión.

“Yo soy esa”

A veces puede ser que sea algo pesada pero yo me siento feliz y no quiero cambiar y nunca dejo que mis amigas estén tristes. Siempre les quito una sonrisa aunque sea llorando. Siempre tendré mi preciosa sonrisa.

Besos para todos

A Dios le pido que si algún día se acuerde donde estamos. Espero algo bueno en la vida.

Paloma



TEXTO 5

Una clase con nueve compañeras, cada una es diferente de la otra con mucha, mucha diferencia. Lo importante es que estamos muchos años juntas y que cada día y poco a poco aprendemos a convivir con un poco de armonía.

Entre nosotras hay diferentes culturas, varias nacionalidades. De nueve hay una rumana, cinco gallegas, dos argentinas, una boliviana y una valenciana, en resumen, una macedonia de costumbres, ideas y personalidades.

Los trabajos en común nos hacen conocernos o por lo menos tolerarnos cada vez más, aunque este es un lugar de paso. Cuando empecemos a llevarnos bien seguramente y afortunadamente nos iremos, es todo un ejercicio de convivencia.

Rita Roca



TEXTO 6

“El amor”

Para mí hay muchas maneras de amar y distintos tipos de amor, por ejemplo: el amor que una madre siente por sus hijos es puro, desinteresado, abnegado, de una entrega total. Pero también existe el amor pasional, que es el que se siente por un hombre o una mujer, en el que el deseo hace que el amor sea muchas veces confuso y no se pueda distinguir del verdadero amor o si solo es atracción, pasión y deseo.

Analía



TEXTO 7

Antón Pirulero no creo en el amor

Porque solo es eso… “un viejo embustero”…

Si amar es sufrir prefiero reír,

Si amar es llorar prefiero bailar,

Si amar es callar y ocultar prefiero gritar,

Si amar es todo esto y más

prefiero no conocerlo, ni tenerlo como amigo o un pasatiempo.

Debora (Argentina)


Nota de la colgadora de textos..
Mientras dos de nosotras estábamos en el VIII congreso internacional de salud mental y derechos humanos,en Buenos Aires,la actividad del proyecto CHICASS10 no paró.Alfonso  coordinó el taller, y ahí están las maravillas.

...la cárcel no cierra, y las chicass10 no paran de producir...maravillas

sábado, 14 de noviembre de 2009

Gracias por amarme

Nunca deseé tanto amor  como el que me das,
tampoco recibí besos tan llenos de ternura;
y ni siquiera pensé en encontrar un amor con tanta dulzura.
No quiero ni deseonada que no venga de ti
como tampoco deseo abrazos que no sean los tuyos
y por ello te agradezco tanta felicidad.
Es verte y todo se convierte en sorpresa..
Es besarte y nadar en nubes de algodón
que al tocarte me trasportas a un mundo de fantasía
en el que no falta nada, excepto el silencio en nuestras miradas.
Te amo tal cual te conocí
como por ello me entrego a ti con un alma desnuda
pero llena de deseo y completa de tus anhelos.

            Te doylas gracias por quererme
desde un principio sin demoras ni ataduras
y siempre dispuesto a mis mínimos deseos
consiguiendo un amor más logrado que un trofeo.

No puedo buscar nada que me falte
y ya no deso nada
porque me llenas con tan solo una mirada.

         Gracias por ser tú y yo a la vez
y por tentar la suerte luchando por la mía
porque logras con eso sentirme querida.

        Gracias por amarme
porque has logrado cautivarme.

Te amo, Dieste.



(Escrito por La gallega, por encargo de Montse)


Nota de la colgadora de textos:
El fenómeno literario de escribir por encargo es tan antiguo como la literatura.No tiene que ver con las prisiones, sino con la valoración del texto literario  como el mejor regalo comunicativo, en este caso para el ser amado.

miércoles, 4 de noviembre de 2009

Esta es mi sexta salida a a calle

Hola soy Monse.


Y hoy voy a contar mi experiencia en esta mi sexta salida a la calle. Esta me ha parecido la más linda de todas por todo el empeño que han puesto todas las compañeras de Chicass 10 en el baile..Esta era la primera vez que hacíamos este tipo de baile, de danza, y aunque al principio no salía al fianal ha quedado super linda.
Yo, como siempre que tengo que hablar delante de las cámaras me he puesto mogollón de nerviosa, y para no variar, la he cagado. Para mi no es lo mismo hablar cara al público a que me estén grabando las cámaras, ahí no me pongo nerviosa y hablo bien, pero cuando tengo al cámara y la alcachofa enchufándome, no me salen las palabras. Y luego que tener a Pilar siempre a mi lado para que me ayude, y como siempre acaba ella hablando en vez de mi, pero bueno, al final la mesa redonda salió bien.
Me ha emocionado en especial el baile de Carlota con su sobrina en brazos. Ha sido precioso y el baile les ha salido de lujo y no han perdido el compás en ningún momento.

Bueno, pues ahí queda mi opinión sobre esta salida, esperando con impaciencia que llegue la siguiente y que no toque vover a hablar con las cámara ..¡¡por Dios!!!

Y quiero mandar un mensaje a Alfonso, que me está haciendo trampa con la estrella del Che, pero hasta que no pille el truco no voy a para en mi empeño



Un saludo y un beso muy muy grande para mi revolucionario, que me acuerdo muchísimo de ti siempre

Un saludo


Montse

jueves, 23 de abril de 2009

La declaración del NO

No es no,y hay una sola manera de decirlo.
No.
Sin admiración,ni interrogantes, ni puntos suspensivos.
“No” se dice de una sola manera.
Es corto, rápido,monocorde,sobrio y escueto.
No.
Se dice una sola vez,No.
Con la misma entonación,No.
Como un disco rayado,No.
Un no que necesita de una larga caminata o una reflexión en el jardín, no es
No.
Un no que no necesita explicaciones o justificaciones.
No, tiene la brevedad de un segundo.
Es un no, para el otro, porque ya fue para uno mismo.
No es No, aquí y muy lejos de aquí.
No, no deja las puertas abiertas ni entrampa con esperanzas, ni puede
dejar de ser No, aunque el otro y el mundo se pongan patas para arriba.
No es el último acto de dignidad.
No es el fin de un libro, sin más capítulos ni segundas partes.
No, no se dice por carta, ni se dice con silencios,ni en voz baja, ni
Gritando, ni con la cabeza gacha, ni mirando hacia otro lado, ni con símbolos
Devueltos, ni con pena y menos aún, con satisfacción.
No es No, porque No.
Cuando el no es No, se mira a los ojos y el No se descuelga naturalmente de los labios.
La voz del No es trémula, ni vacilante , ni agresiva y no deja duda alguna.
Ese No no es una negación del pasado, 3es una corrección del futuro.
Y sólo quien saber decir No puede decir Sí

Hugo Finkelstein

Monse

sábado, 18 de abril de 2009

Anoche soñé contigo

Anoche soñé contigo...
Te acaricié en mis sueños
Mis brazos te abrazaban
Mis labios te besaban.
Te quise desde mi celda
sin ser en mis sueños preso
Mis manos temblorosas
se perdían por tu cuerpo.
Nuestro amor rompió barrotes
Un barrote cada beso
te quise desde mi celda
y fui libre siendo preso.

Anoche soñé contigo...
que te acariciaba en silencio
Fue menos cárcel nuestra cárcel
y más leve mi sufrimiento.
Mas no quise despertarme
Para no volver a estar preso
Nuestro amor escaló muros
Rompiendo la madrugada
Siendo nuestro cómplice la luna
y fuiste mía en silencio.

Chino
Monse

sábado, 7 de marzo de 2009

Dedicado a mi mujer Monse

En su pequeñez, cada semilla contiene
el espíritu del árbol que será después.
Cada semilla sabe cuándo transformarse en árbol
cayendo en tierra fértil,
absorviendo los jugos que la alimentan
expandiendo las ramas y el follaje,
llenándose de flores y de frutos,
para poder dar lo que tiene que dar.

Dentro de nosotros, innumerables sueños
esperan el tiempo de germinar,
echar raíces y clase a luz, morir como semillas...
para convertirse en árboles.

Lo soñado nos enseña, dormidos o despiertos,
a vernos a escucharnos, a darnos cuenta
y así crecemos, nos desarrollamos, evolucionamos...

Y un día, mientras transitamos
este eterno presente que llamamos vida,
las semillas llamadas sueños
se transformarán en árboles
y desplegarán sus ramas que
como alas gigantescas, cruzarán el cielo.
Uniendo en un solo trazo
nuestro pasado y nuestro futuro.


Dieste Barreiro.

miércoles, 25 de febrero de 2009

Libertad perdida

Tengo tanta nostalgia, tanta melancolía
siento que mi corazón me dice ¡ánimo!
intento escucharle, pero hay veces que me cuesta obedecerle.
Solo pienso en el día en que podamos estar libres
solo pienso en el día que pueda abrazarte
sin muros alrededor nuestro.
Tengo tantas ilusiones y tantas cosas por hacer..
Ahora que estoy aquí dentro lo pienso
sin embargo, antes de llegar a este lugar
tan desolado, tampoco tenía demasiadas ilusiones.
¡Quizás todo lo que me está pasando sea para
valorar aún más la vida, todo.
Un día de sol, un día de lluvia, un paseo por
el parque, un beso de tus labios, tantas
cosas cotidianas, a las que no les daba importancia.
Van pasando lentamente los minutos, no hay plantas ni flores, solo indiferencias.
Pocas veces encuentras a alguien con quien contar.
Llega el día de visita y ves a los tuyos pero
no les puedes tocar
es tan cruel la sociedad..
Te derrumbas y otra vez te tienes que levantar
el sufrimiento es tan grande y te sientes tan dolorido
que te dan ganas de acabar
pero piensas ¡no! hay que luchar
tras los duros barrotes de la celda en que vivo
mi corazón busca abrigo, busca un camino.
Pero no sé adonde voy ni de dónde vengo
la incertidumbre me mata
todavía no tengo pagada mi condena
y eso me desgarra por dentro
¡Cuanto tiempo más he de estar aquí?
Sé que esto no es para siempre, pero necesito respirar
aire puro y limpio.
Ojala pueda sentirlo pronto.

Monse
Chino.

lunes, 16 de febrero de 2009

Quiero que sepas...que hoy puedes contar conmigo

Quiero que me oigas, sin juzgarme
Quiero que opines sin aconsejarme
Quiero que me ayudes sin intentar decidir por mí
Quiero que me cuides sin anularme
Quiero que me mires sin proyectar tus cosas en mí
Quiero que me abraces sin asfixiarme
Quiero que me sostengas sin hacerte cargo de mí
Quiero que me protejas sin mentiras
Quiero que conozcas las cosas mías que más te disgustan
Que las aceptes y no pretendas cambiarlas
Quiero que sepas...que hoy puedes contar conmigo...sin condiciones.


Monse Chino